„Zemsta za drewniane ozdoby i pieluchę brata”. Wstrząsająca opinia biegłych w sprawie Marcela C. – 19-latek z Ząbkowic Śląskich zarąbał siekierą całą rodzinę
Po ponad pięciu latach od jednej z najbardziej wstrząsających zbrodni rodzinnych w powojennej Polsce do Prokuratury Okręgowej w Świdnicy wpłynęła kolejna, niezwykle szczegółowa opinia biegłych psychiatrów dotycząca Marcela C. – obecnie 19-letniego mężczyzny, który w nocy z 16 na 17 grudnia 2019 roku siekierą zabił 43-letniego ojca, 39-letnią matkę oraz 7-letniego młodszego braciszka.
Noc, która na zawsze zmieniła Ząbkowice Śląskie
W niewielkim, dobrze utrzymanym domu jednorodzinnym na obrzeżach Ząbkowic Śląskich rozegrał się koszmar. Marcel, wówczas 14-letni maturzysta w perspektywie, najpierw zaatakował śpiących rodziców, a następnie poszedł do pokoju młodszego brata i tam dokończył zbrodni. Cała trójka zginęła od licznych ciosów siekierą. Następnie nastolatek ukrył narzędzie zbrodni, wziął prysznic, spakował część rzeczy, schował pieniądze znalezione w domu i… wspiął się na dach budynku.
Stamtąd, około godziny 4:30 nad ranem, sam zadzwonił na numer alarmowy i poinformował, że do domu włamał się nieznany sprawca, a on sam ukrył się na dachu ze strachu. Gdy policja i prokurator dotarli na miejsce, zastali makabryczny widok – wszędzie krew, porozrzucane przedmioty, ciała członków rodziny. Marcel zszedł z dachu i już po kilku minutach przyznał się do wszystkiego. Powiedział też, że planował uciec za granicę – miał ze sobą gotówkę i przygotowaną drogę ucieczki.
Przez lata tajemnica motywu pozostawała nierozwiązana
Początkowo mówiono o presji nauki przed maturą, o kłótniach o oceny, o tym, że rodzice „za bardzo go pilnowali”. Teorie te jednak nigdy nie przekonały śledczych. Dopiero teraz, po przeprowadzeniu szeregu kompleksowych badań psychiatrycznych, psychologicznych i obserwacji, biegli przedstawili szokujące wnioski.
Zemsta za… „patologiczną rodzinę”, drewniane dekoracje i pieluchę
Jak precyzuje Tomasz Orepuk, rzecznik Prokuratury Okręgowej w Świdnicy:
„Motywem działania sprawcy było głęboko zakorzenione poczucie krzywdy, wrogość oraz silna chęć zemsty wobec członków rodziny, których obwiniał za wszystkie swoje życiowe niepowodzenia – zarówno te w nauce, jak i w sferze gier komputerowych, kontaktów rówieśniczych oraz ogólnego samopoczucia.”
Biegli podkreślają kilka kluczowych cech osobowości Marcela C.:
- skrajny egocentryzm i narcyzm,
- bardzo niski poziom dojrzałości emocjonalnej,
- niemal całkowity brak empatii,
- silna frustracja i poczucie bycia ofiarą,
- skłonność do obwiniania innych za własne porażki.
Najbardziej wstrząsające są jednak przykłady, które sam Marcel podawał jako dowody na „patologię” swojej rodziny:
- drewniane ozdoby i elementy wystroju domu („to świadczy o zacofaniu i patologii”),
- fakt, że rodzice kazali mu kiedyś wyrzucić zużytą pieluchę młodszego brata do kosza („to było upokarzające i nienormalne”),
- ogólne przekonanie, że „wszyscy wokół mają lepiej”, a on sam jest niesprawiedliwie traktowany.
Warto dodać, że rodzina Marcela należała do lokalnej klasy średniej-wyższej. Ojciec prowadził dużą, dobrze prosperującą firmę transportową, dom był przestronny, zadbany, a dzieci nie miały żadnych materialnych braków.
Opinia biegłych nie pozostawia złudzeń
Biegli psychiatrzy jednoznacznie stwierdzili, że w chwili popełnienia czynu Marcel C. był w pełni poczytalny – doskonale zdawał sobie sprawę z bezprawnego charakteru swoich działań i przewidywał ich skutki. Jednocześnie wskazują, że cechuje go wyjątkowo wysoka niebezpieczeństwo społeczne – istnieje realne ryzyko, że w przyszłości ponownie popełni poważne przestępstwo z użyciem przemocy.
Co dalej? Najprawdopodobniej dożywocie
Proces Marcela C. toczy się przed Sądem Okręgowym w Świdnicy. Ze względu na wiek w chwili popełnienia czynu (14 lat) nie grozi mu kara dożywotniego pozbawienia wolności w klasycznym rozumieniu. Jednak sąd może orzec izolację penitencjarną na czas nieoznaczony (tzw. „dożywocie de facto”), a także umieszczenie w zakładzie zamkniętym o wzmożonym rygorze do czasu ustania niebezpieczeństwa.
Ta sprawa pozostanie w pamięci Polaków jako jeden z najbardziej przerażających przykładów tego, jak głęboko zakorzeniona frustracja, brak empatii i skrajny egocentryzm nastolatka mogą doprowadzić do całkowitej destrukcji najbliższej rodziny. I jak cienka jest czasem granica między zwykłym buntem nastoletnim a niewyobrażalnym dramatem.